วันนี้นิยายมาเล่าให้ฟัง

..ปรบมือกันหน่อยดิ แปะ แปะ แปะ


กาลครั้งหนึ่ง เนิ่นนานมาแล้ว
พระราชาแห่งเมืองหนึ่งมีประกาศว่า
ผู้ใดสามารถทายได้ว่า ลูกสาวทั้งสามของราชา แต่ละคนอายุเท่าไหร่
ผู้นั้นจะได้รับรางวัลมหาศาล
(แต่ตอบผิด ตาย!!)

เนื่องจากอายุของลูกสาวของราชา เป็นเรื่องลึกลับที่ไม่มีใครรู้
ผ่านไปใกล้จะจบวัน ก็ยังไม่มีผู้ใดทายถูก
พระราชาจึงเอ่ยคำใบ้

"อันว่าลูกสาวของเรานี้ อายุอานามคูณกัน มีค่าเท่ากับสามสิบหกถ้วน"

.. แต่กระนั้น ก็ไม่มีนักปราชญ์คนไหนในเมืองที่สามารถหาคำตอบได้
พระราชาขี้เกียจที่จะแบกรางวัลกลับวัง จึงเอ่ยคำใบ้ขึ้นอีกว่า

"ลูกสาวของข้า อายุรวมกัน มีค่าเท่ากับจำนวนหน้าต่างของตึกตึกโน้น"
ว่าแล้วพระราชาก็ชี้ไปที่ตึกเก่าๆตึกหนึ่ง เหล่านักล่ารางวัลทั้งหลายต่างหันมองกันตาเป็นวาว

.. แต่ถึงกระนั้น ก็ไม่มีใครทายได้เลย พระราชาจึงต้องช่วยอีกครั้งว่า

"ลูกสาวคนเล็กของเรา ชอบกินไอติม"

ทันใดนั้นเอง!! สุดยอดนักปราชญ์สาขาTheory นาม Dr Manow ก็ได้เอ่ยขึ้นว่า
"อ๋อ ผมรู้แล้ว อายุลูกสาวของท่าน แต่ละคนก็คือ . . ."


คิดเอาเอง


ปัญหานี้ผมเคยได้ยินเมื่อตอน ม6
แต่เมื่อสอง-สามวันก่อนนี้มีเพื่อนมาทายอีกรอบ
ซึ่งตอนนั้นผมลืมวิธีคิดและคำตอบไปแล้ว ว่ามันเป็นไง

โจทย์นั้นถูกดองมานานหลายวัน และวันนี้เอง
ขญะที่เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยตอนค่ำ
ลมเย็นๆ บรรยากาศสงบๆ เห็นคนเดินไปมากันเป็นคู่ๆ (ตรงนี้ไม่ได้ใบ้ว่าลูกสาวเป้นแฝดนะ)

มันไปกระตุ้นอะไรผมก็ไม่รู้ !!

แต่จู่ๆไอเดียมันก็แล่นเข้ามาว่า
"เอ๊ะ! ถ้าเป็นอย่างนี้ล่ะ มันจะเป็นไง..."

ในที่สุดผมก็ได้คำตอบของปัญหานี้มาอย่างงงๆ
จำได้ว่าตอนที่คิดครั้งก่อนก็เป้นแบบนี้ คือคิดได้แบบงงๆ


นิทานเรื่องนี้ สอนให้รู้ว่า
"ปัญหาเชาว์ ไม่ได้มีไว้ถามแล้วรอให้ตอบในทันที
มันมีไว้ถาม แล้วคำตอบของมันจะค้นพบได้เองในชีวิตต่างหาก"



ใครรู้คำตอบแล้ว ห้ามบอก ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ
หลอกให้งงกันต่อไป
ถ้าบอกไป คนนั้นเค้าแทบจะไม่ได้อะไรเลยจากคำถามนี้